؛

نقطه ویرگول رو نویسنده ها وقتی میذارن که جمله شون تموم شده باشه ولی نخوان تمومش کنن؛ برای همین این علامت رو انتخاب کردن تا نمادی باشه برای مقابله با خودکشی؛ برای وقتی که زندگیت تموم شده تو سرت، تو فکرت، تو خودت، ولی نمیخوای تمومش کنی. مثل وقتی که میبینی چیزی جز دعوا و اعصاب خوردی و خشونت و غم تو رابطه ات نیست ولی نمیخوای تمومش کنی؛ نقطه ویرگول رو توی حیات میشه به وضوح دید؛ همه رقمه برای انقراض یخبندان شد، شهاب سنگ کوبید، سوختیم، خشک شدیم، جنگ زده شدیم، ولی حیات به کارش ادامه داد و وقتی باید تموم میشد، تمومش نکرد؛ مثل وقتی که حقّت خورده میشه، رو سرت بمب شیمیایی مییندازن و زیر پات مین میکارن و بغل گوشت تیر و خمپاره و موشک در میکنن، و بعد خسته از جنگ بی امکانات ولت میکنن تا تبدیل بشی به جایی برای قاچاق، تا اسم در کنی برای شیشه، تا اونهمه منظره چشم نوازِ کوهستانی و جنگلی و آبشاری برات تبدیل بشه به مسیر کولبری؛ سردشت. و تو، سردشت، به بودنت ادامه بدی ؛)

موضوعات مرتبط: خواب گردیام
برچسبها: سردشتِ همیشه زنده , حمله شیمیایی , جنایت جنگی , نقطه ویرگول , زندگی ادامه داره